Κωνσταντίνος Καβάφης

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

[1913]

Απλά και μόνο αυτό.

Καληνύχτα (και καλό μήνα )

ΥΓ: Η εικόνα που είναι πίνακας του Renoir εσένα μπορεί να σου φαίνεται άσχετη-ίσως και να είναι - αλλα επιλέχθηκε για προσωπικούς λόγους της blogger :)

Ξύπνησα κεφάτη το πρωί
'εδιωξα από πάνω μου την γκρίνια
έγιναν τα μάτια μου λουστρίνια
πήρα τη ζωή μου απ` την αρχή

Κοίταξα την πόλη τρυφερά
έδιωξα το σύννεφο το γκρίζο
ένιωσα σαν άστρο να γυαλίζω
μέσα σε ανθρωπάκια σκοτεινά

Αλλιώτικη μέρα
ανάβω φωτιά
σου λέω καλημέρα
σε παίρνω αγκαλιά
αλλιώτικη μέρα καλό ξαφνικό
μαζί με όλα τ` άλλα και μένα αγαπώ
μ` αγαπώ

Μέτρησα τον κόσμο δυό φορές
μέσα στα απλά είναι τα ωραία
όπως όταν είμαστε παρέα
τι καλό που κάνει ένας καφές

Μέσα απο παράπονα συρτά
ξέφυγαν κι αλλάξαν οι ρυθμοί μου
σήμερα γιορτάζει η ψυχή μου
κι όλα θα τα δω χρωματιστά

(Αν ήμουν μουσικός θα έκανα μια διασκευή του τραγουδιού ,θα το έντυνα με μια χαρούμενη μελωδία και μετά θα ξυπνούσα με αυτό τις μέρες της μελαγχολίας.

Προς το παρόν ,μέσα από τη δική μου ματιά , παραμένει μία αντίφαση –ο στίχος περνάει αισιόδοξα μηνύματα αλλά η μουσική παραμένει μελαγχολική. )

Αρκετά με τις αναλύσεις  όμως.

Είναι  Σάββατο πρωί –προς μεσημέρι-, βλέπω τον ουρανό από ένα παράθυρο κάπου στη Θεσσαλονίκη κ η μέρα είναι παραλίγο ηλιόλουστη.

Το Σάββατα μου  τα βάφω κάθε φορά διάφανα ώστε να μπορούν να συν-χρωματίζονται με τις γύρω αποχρώσεις. Επίσης τα Σάββατα είμαι πάντα διαθέσιμη και χαμογελαστή, μου αρέσει να χτυπάει το τηλέφωνο- ακόμα και αν σπάνια απαντώ-.και είναι οι μέρες που δεν με πειράζει που δεν είσαι εδώ. ( από αυτό το τελευταίο που έγραψα κατάλαβα ότι το Σάββατο δεν είναι καθόλου σημαντική μέρα)

Θα μπω σε ένα αστικό , από αυτά τα παλιά , που τρίζουν στις στροφές και τραντάζουν τα σώματα μας σε κάθε φρενάρισμα, με τις περίεργες φάτσες και την απαίσια μυρωδιά. Θα ξεκινήσω χωρίς συγκεκριμένο προορισμό – έτσι λέω πάντα και  στο τέλος κατεβαίνω όταν η άχρωμη φωνή αναγγείλει «Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης» . Μετά θα ξεχαστώ σε πολύχρωμες βιτρίνες και γελαστούς καφέδες.

Μία ακόμη «αλλιώτικη μέρα» θα περάσει..

Καλημέρα.

Black Keys

Οι Black Keys , οι δύο παιδικοί φίλοι που ξεκίνησαν από το Akron του Ohio είναι το νέο θέμα συζήτησης μεταξύ των μουσικόφιλων κύκλων  που είχαν κουραστεί από τα ίδια και τα ίδια και περίμεναν κάτι καινούργιο να ταράξει τα μουσικά νερά . Τα δύο αγόρια, που το 2001 παράτησαν το κολέγιο και αποφάσισαν να δώσουν μία νέα πνοή στη ροκ μουσική, είναι ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Dan Auerbach και ο ντράμερ Patrick Carney.

Το ντουέτο έκανε το ντεμπούτο του το 2001 με τον δίσκο The Big Come Up το οποίο το χαρακτήριζε ένα retro στυλ που είχε λείψει στους φίλους της ροκ ( χαρακτηριστικές είναι οι τεχνικές ηχογράφησης που χρησιμοποιούσαν ,σε κασετόφωνα , κρατώντας τους ήχους που τυχαία ακούγονται στο βάθος) και έκανε ξεκάθαρες τις blues-rock διαθέσεις τους, τις οποίες διατήρησαν σταθερές για μία δεκαετία μέχρι και το Attack and Release (2008) που είναι και το πρώτο άλμπουμ του οποίου την παραγωγή ανέλαβε ο καλύτερος indie rock παραγωγός της γενιάς μας , ο Danger Mouse. Μαζί με το Brothers (2010) ήρθε η ανανέωση και η αναγνώριση. Στο ύφος του νέου άλμπουμ κυριαρχούσε η soul, πράγμα που τους έκανε ακόμα πιο αρεστούς και επισφραγίστηκε από την εμπορική επιτυχία που γνώρισαν για πρώτη φορά , οι  Black Keys ανέβασαν τη δημοτικότητα τους ,βρέθηκαν στο νούμερο 2 των charts και απέκτησαν και ένα Grammy.

Θα περίμενε κανείς να επαναπαυτούν για κάποιο χρονικό διάστημα στις δάφνες της επιτυχίας τους και να μην βιαστούν για τις επόμενες κινήσεις τους. Το El Camino , που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2011 , ήρθε να διαψεύσει αυτές τις προσδοκίες . Όταν ακούς το Lonely Boy καταλαβαίνεις ότι οι Black Keys αυτή τη φορά έχουν αφήσει κατά μέρους τους slow ρυθμούς των προηγούμενων άλμπουμ και αποφάσισαν να ανεβάσουν στροφές . Το blues αποτελεί σταθερή αξία αλλά αποφασίζουν να ανοιχτούν και σε πιο rockabilly ήχους με εμφανείς επιρροές από 50s και 70s, από rock n’ roll , soul, glam rock, από τους Ramones, T-Rex, Cars, Ζ-Ζ Top, Beatles, Clash, Led Zeppelin, καθώς και Cramps. Πλέον έχουν εισάγει στον ήχο τους μπάσο και πλήκτρα –ως τώρα είχαν περιοριστεί στα ντραμς και την κιθάρα. Ο δίσκος αποτελείται από 11 κομμάτια και είναι μικρής διάρκειας, μόλις 38 λεπτών. Ίσως να μην φτάσει την μεγάλη εμπορική επιτυχία που γνώρισε το Brothers αλλά σίγουρα ακούγεται ευχάριστα . Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το  μοντέλο της Chevrolet το 1959-60 (όχι φυσικά αυτό που εμφανίζεται στο εξώφυλλο). Τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει είναι το αναμφισβήτητα το lead single Lonely Boy , άκρως χορευτικό κομμάτι, το Little Black Submarines , το Sister και το Gold on the Ceiling .

Πρόσφατα μία δήλωση του Patrick Carney στο περιοδικό Rolling Stone δημιούργησε αμφιλεγόμενα συναισθήματα :  "Rock and roll is dying because people became OK with Nickelback being the biggest band in the world" (το rock n' roll πεθαίνει, διότι ο κόσμος συμβιβάζεται με το γεγονός, πως οι Nickelback είναι η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο. Η απάντηση των Nickelback ήταν άμεση μέσα από την σελίδα τους στο Facebook "Ευχαριστούμε τον ντράμερ των Black Keys αποκαλώντας μας το μεγαλύτερο συγκρότημα στον πλανήτη.”

To θέμα είναι οι Black Keys να μην αναλωθούν άλλο σε ανούσιες λεκτικές επιθέσεις και αντεπιθέσεις καθώς και να μην παρασυρθούν από τις επιταγές της εμπορικότητας αλλοιώνοντας το old-fashioned στυλ τους για το οποίο τους έχουν εκτιμήσει οι fans τους. Η πορεία θα δείξει ποιος θα αναδειχτεί «νικητής» της ροκ σκηνής και κυρίως ποιος θα κερδίσει μια θέση στην καρδιά των  φίλων της ροκ .

• Grammy Awards

2011 –Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal for "Tighten Up".

2011 –Best Alternative Music Album for Brothers.

2011 –Best Recording Package for Brothers.

Studio albums

• The Big Come Up (2002)
• Thickfreakness (2003)
• Rubber Factory (2004)
• Magic Potion (2006)
• Attack & Release (2008)
• Brothers (2010)
• El Camino (2011)

Το Γράμμα

(Μην ανησυχείς  ρε,  δεν ερωτεύτηκα εσένα, την ιδέα σου ερωτεύτηκα. Την πάτησες όμως γιατί αυτή την έπλασα εγώ, μου ανήκει και μπορώ να την πάρω μαζί μου.

Μη φοβάσαι δεν έχει καμία σχέση με σένα- ή με αυτό το ακατανόητο στο οποίο μεταλλάχθηκες-.

Την είχα φτιάξει πολύ προσεκτικά και με μεγάλη λεπτομέρεια.

Την σχεδίασα με έναν συνδυασμό χαρούμενων χρωμάτων του Απρίλη (είδες που σου λέω καμία σχέση;  Εσύ μόνο μαύρα φοράς). Μετά έβαλα για μουσική υπόκρουση κάτι μπαλάντες ερωτικές αλλά ήταν πολύ γλυκανάλατο και σε εκείνη τη φάση είχα ανάγκη από ροκ καταστάσεις και έτσι το άλλαξα.( Έμοιαζες και εσύ ροκ όταν σε γνώρισα). Για εικόνα είχε μια θάλασσα που αφρίζει καθώς πλέει πάνω της το πλοίο -προς τιμήν μιας όμορφης εκδρομής.

Μετά έριξα λίγο πάθος,  λίγο ζήλεια, πολλή  τρυφερότητα, ωραίες στιγμές, βράδια όμορφα, γέλια δυνατά,  πολλά σχέδια για το μέλλον κτλ κτλ και έφτιαξα μία ωραία ιδέα και την βάφτισα με το όνομα σου να έχω κάτι να με συντροφεύει τις ώρες που δεν σε βλέπω.  

Έπλαθα και παραμύθια με εμάς ως βασικούς χαρακτήρες , να μπορώ  να αποκοιμιέμαι εκείνα τα σκοτεινά  βράδια που ήξερα πως δεν θα ‘ρθεις.

Στο ψιθύρισα πολλές φορές πως μια ιδέα είναι όλα και πως οι άνθρωποι έμαθαν από μικροί να ακούνε παραμύθια και δεν μπορούν χωρίς αυτά.

Μην ανησυχείς.  Μόνο αυτά  θα κρατήσω. Όχι εσύ δεν μπορείς να πάρεις τίποτα, δεν σου ανήκει τίποτα. Φύγε τώρα. )

Αυτά έγραψε η Α. στον Ω. Τα έβαλε σε ένα συρτάρι , το κλείδωσε και η ιστορία τελείωσε. 

Από ένα αυτοκίνητο που περνούσε έπαιζε αυτό :

 

H "Σιδηρά Κυρία" Meryl Streep

Λένε πως η μαγεία του θεάτρου και του κινηματογράφου βρίσκεται στην μοναδική ευκαιρία που δίνει στον ηθοποιό να ζήσει μέσα από τις δουλείες του, πέραν της δικής του ζωής , πολλές άλλες ακόμη  ,διαφορετικές μεταξύ τους και συναρπαστικές.  Λίγοι είναι όμως εκείνοι οι ηθοποιοί που καταφέρνουν να συμπαρασύρουν και το κοινό σε αυτό το «ταξίδι»  δίνοντας του, σε κάθε ρόλο τους ,την εντύπωση πως είναι όντως διαφορετικοί άνθρωποι  .

Ένας από τους ορισμούς του ηθοποιού-«χαμαιλέων» όπως θα μπορούσαμε κάπως περιπαιχτικά να εκφράσουμε αυτό το μοναδικό ταλέντο της μεταμόρφωσης , είναι η Meryl  Streep.

Η Mary Louise Streep , όπως είναι ολόκληρο το όνομα της, γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου του 1949 στην Αμερική και συγκεκριμένα στο Summit ,New Jersey από πατέρα φαρμακοποιό και μητέρα καλλιτέχνη.  Σπούδασε υποκριτική και Αγγλική φιλολογία στο Vasser College στο Poughkepsie New Hampshire. Στη συνέχεια γράφτηκε στο Yale's School of Drama, απ’όπου αποφοίτησε το 1971, για να ακολουθήσει το ντεμπούτο της στο θέατρο με την παράσταση «Ο πλεϊμπόι της Σεβίλλης». Το τηλεοπτικό της ντεμπούτο ήρθε λίγο αργότερα όταν το 1977 συμμετείχε στην τηλεταινία «The Deadliest Season»

Έχει βραβευτεί 2 φορές με Όσκαρ για την ταινία "Κράμερ Εναντίον Κράμερ" (1979) και για την ταινία "Η Εκλογή της Σόφι" (1983), σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ αφού υπήρξε υποψήφια 13 φορές. Το πρώτο βήμα της στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία "Τζούλια" το 1977, ενώ την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στον "Ελαφοκυνηγό" πλάι στους Ρόμπερτ Ντε Νίρο και Κρίστοφερ Γουόκεν, λαμβάνοντας την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ. Έχει συμμετάσχει σε αρκετές ταινίες, όπως "Μανχάταν", "Η Ερωμένη του Γάλλου Λοχαγού", "Πέρα από την Αφρική", "Φλογισμένες Σχέσεις", "Ξένοι στην Ίδια Πόλη", "Κραυγή στο Σκοτάδι" (όπου βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στο φεστιβάλ των Καννών), "Διαβολογυναίκα", "Ο Θάνατος σου Πάει Πολύ", "Το Σπίτι των Πνευμάτων", "Άγριος Ποταμός", "Οι Γέφυρες του Μάντισον”, ‘Σταγόνες Αγάπης’.

Το 2003, για την ερμηνεία της στις ‘Ώρες” κέρδισε το βραβείο του Φεστιβάλ Βερολίνου και τη Χρυσή Σφαίρα για την ταινία "Adaptation".
Tην έχουμε απολαύσει επίσης  στο «Ο άνθρωπος της Μαντζουριας »του Τζόναθαν Ντέμι και στην ταινία "Prime" με την Ούμα Θέρμαν, (2003) “Ο Θεός εγκατέλειψε τον Παράδεισο” (Angels In America)(τηλεταινία), (2006) “Ο διάβολος φοράει Prada , (2008 ) “Mamma Mia!”, (2008) “Αμφιβολία”, (2009)  “Τζούλι και Τζούλια”

Κάποια πράγματα που ίσως δεν γνωρίζεις :

·         Είναι παντρεμένη με τον Ντον Γκάμερ από το 1978 και μαζί έχουν 4 παιδιά.

·         Έμαθε να παίζει βιολί για τις ανάγκες της ταινίας Music of the heart (1999), κάνοντας εξάσκηση 6 ώρες την ημέρα για 2 μήνες. Στην ίδια ταινία αντικατέστησε την Μαντόνα στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

• Φοβάται τα ελικόπτερα.
• Πριν γίνει γνωστή δούλευε ως σερβιτόρα στο ξενοδοχείο Σόμερσετ στο Νιου Τζέρσεϋ.
• Η ηθοποιός Κάθριν Χέμπορν δεν θεωρούσε την Μέριλ Στριπ ταλαντούχα ηθοποιό.
• Ξεπέρασε το ρεκόρ της Κάθριν Χέμπορν με την 13 υποψηφιότητα της για Όσκαρ για την ταινία Adaptation (2003). Πλεόν έχει προταθεί 16 φορές για Όσκαρ. Η Κάθριν Χέμπορν ωστόσο έχει κερδίσει 4 φορές ενώ η Μέριλ Στριπ μόνο 2 μέχρι στιγμής.
• Ο μεγάλος της γιος Χένρι Γκάμερ είναι και αυτός ηθοποιός.
• Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο έχει πει ότι είναι η αγαπημένη του ηθοποιός για να δουλεύει μαζί.
• Ήταν μια από τις πιο καλές φίλες της αποθανούσας ηθοποιού Νατάσα Ρίτσαρντσον .

Διακρίσεις
Βραβείο Όσκαρ:

• 1979 Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Κράμερ εναντίον Κράμερ»
• 1982 Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Η εκλογή της Σόφι»

Βραβείο Έμμυ:

·         1978 Καλύτερης ερμηνείας στην ταινία «Το ολοκαύτωμα»

·         2004 Καλύτερης ερμηνείας στην τηλεταινία «Ο Θεός εγκατέλειψε τον Παράδεισο»

Βραβείο Χρυσής Σφαίρας:

• 1982 Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Η ερωμένη του Γάλλου υπολοχαγού»
• 1983 Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Η εκλογή της Σόφι»

• 1980 Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Κράμερ εναντίον Κράμερ»

• 2003 Β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Adaptation».
• 2004 A' γυναικείου ρόλου (κατηγορία τηλεοπτικής σειράς) για την ερμηνεία της στο «Ο Θεός εγκατέλειψε τον Παράδεισο».
• 2007 Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Ο διάβολος φοράει Prada»
• 2010 Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Τζούλι & Τζούλια»

Βραβείο BAFTA:

• 1981 Καλύτερης ερμηνείας για την ταινία «Η ερωμένη του Γάλλου υπολοχαγού»
• Βραβείο Σίζαρ:

• 2003 Βραβείο συνεισφοράς στον κινηματογράφο.

Βραβείο AFI: 2004 Βραβείο συνεισφοράς στον κινηματογράφο.

Από το 2008 είναι μέλος του New Jersey Hall of Fame

  

(όπως δημοσιεύτηκε στο www.onmagazine.gr)