"Το γράψιμο"

"Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε."
Κ.Καρυωτάκης

Ξεχωρίζω ιδιαίτερα τον τελευταίο στίχο. "Με το να γράφεις λυτρώνεσαι απο τα πάθη σου" μου είχαν πει κάποτε .. έτσι και εγώ ξεκίνησα να γράφω τις μπερδεμένες σκέψεις μου σε τετράδια που έκρυβά καλα για να προστατεύω αυτή την κατάθεση ψυχής από αδιάκριτα βλέμματα, αργότερα ανώνυμα σε blogs ως ένδειξη απελευθέρωσης και τώρα επώνυμα με αυτό εδώ το νεογέννητο blog λόγω ίσως μιας κάποιας ματαιοδοξίας .Έγραφα για πράγματα γεγονότα πρόσωπα και στιγμές. Ξέχασα όμως να "γράψω τα ίδια τα πρόσωπα και τα γεγονότα, όλα αυτά που δεν άξιζαν δεύτερη ματιά. Ξέχασα να γράψω τους ανθρώπους με την παγωμένη ματιά και το σκληρό χαμόγελο που χαιδεύουν το μαχαίρι γλυκοκοιτώντας την πλάτη σου. Ξέχασα να γράψω την άκρατη βλακεία που είναι εξίσου επικίνδυνη με την αστείρευτη κακία. Ξέχασα να ξεχνάω, να ξεπερνάω, τους άλλους αλλά και τον εαυτό μου.

"Είμαστε κάτι ξεχαβαρλωμένες κιθάρες... Μας διώχνουνε τα πράγματα και η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε"