"Το γράψιμο"

"Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε."
Κ.Καρυωτάκης

Ξεχωρίζω ιδιαίτερα τον τελευταίο στίχο. "Με το να γράφεις λυτρώνεσαι απο τα πάθη σου" μου είχαν πει κάποτε .. έτσι και εγώ ξεκίνησα να γράφω τις μπερδεμένες σκέψεις μου σε τετράδια που έκρυβά καλα για να προστατεύω αυτή την κατάθεση ψυχής από αδιάκριτα βλέμματα, αργότερα ανώνυμα σε blogs ως ένδειξη απελευθέρωσης και τώρα επώνυμα με αυτό εδώ το νεογέννητο blog λόγω ίσως μιας κάποιας ματαιοδοξίας .Έγραφα για πράγματα γεγονότα πρόσωπα και στιγμές. Ξέχασα όμως να "γράψω τα ίδια τα πρόσωπα και τα γεγονότα, όλα αυτά που δεν άξιζαν δεύτερη ματιά. Ξέχασα να γράψω τους ανθρώπους με την παγωμένη ματιά και το σκληρό χαμόγελο που χαιδεύουν το μαχαίρι γλυκοκοιτώντας την πλάτη σου. Ξέχασα να γράψω την άκρατη βλακεία που είναι εξίσου επικίνδυνη με την αστείρευτη κακία. Ξέχασα να ξεχνάω, να ξεπερνάω, τους άλλους αλλά και τον εαυτό μου.

"Είμαστε κάτι ξεχαβαρλωμένες κιθάρες... Μας διώχνουνε τα πράγματα και η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε"

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ότι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια
και οινόπνευμα για να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων
δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ότι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Κατερίνα Γώγου.



Σαν σήμερα 3 Οκτωβρίου του 1993 "έφυγε" από κοντά μας.. έδωσε η ίδια τέλος στη ζωή της..

Τα παρακάτω λόγια ειπωμένα από την ίδια είναι από τα πιο συγκινητικά με άκρως διαχρονικό -δυστυχώς- νόημα ---->> "Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια, ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε; "



Καληνύχτα και...το νου σας στο μυαλό !

Η πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».


Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κ.Καβάφης




Για τις απατηλές ελπίδες που τρέφουμε και που μας λενε πως κάπου αλλού, μακριά απο δω, τα πράγματα είναι πάντα καλύτερα.. Ας κάνουμε όμορφη τη ζωή μας εδώ..και μετά ..ας πάμε και παρακάτω..