Ξύπνησα κεφάτη το πρωί
'εδιωξα από πάνω μου την γκρίνια
έγιναν τα μάτια μου λουστρίνια
πήρα τη ζωή μου απ` την αρχή

Κοίταξα την πόλη τρυφερά
έδιωξα το σύννεφο το γκρίζο
ένιωσα σαν άστρο να γυαλίζω
μέσα σε ανθρωπάκια σκοτεινά

Αλλιώτικη μέρα
ανάβω φωτιά
σου λέω καλημέρα
σε παίρνω αγκαλιά
αλλιώτικη μέρα καλό ξαφνικό
μαζί με όλα τ` άλλα και μένα αγαπώ
μ` αγαπώ

Μέτρησα τον κόσμο δυό φορές
μέσα στα απλά είναι τα ωραία
όπως όταν είμαστε παρέα
τι καλό που κάνει ένας καφές

Μέσα απο παράπονα συρτά
ξέφυγαν κι αλλάξαν οι ρυθμοί μου
σήμερα γιορτάζει η ψυχή μου
κι όλα θα τα δω χρωματιστά

(Αν ήμουν μουσικός θα έκανα μια διασκευή του τραγουδιού ,θα το έντυνα με μια χαρούμενη μελωδία και μετά θα ξυπνούσα με αυτό τις μέρες της μελαγχολίας.

Προς το παρόν ,μέσα από τη δική μου ματιά , παραμένει μία αντίφαση –ο στίχος περνάει αισιόδοξα μηνύματα αλλά η μουσική παραμένει μελαγχολική. )

Αρκετά με τις αναλύσεις  όμως.

Είναι  Σάββατο πρωί –προς μεσημέρι-, βλέπω τον ουρανό από ένα παράθυρο κάπου στη Θεσσαλονίκη κ η μέρα είναι παραλίγο ηλιόλουστη.

Το Σάββατα μου  τα βάφω κάθε φορά διάφανα ώστε να μπορούν να συν-χρωματίζονται με τις γύρω αποχρώσεις. Επίσης τα Σάββατα είμαι πάντα διαθέσιμη και χαμογελαστή, μου αρέσει να χτυπάει το τηλέφωνο- ακόμα και αν σπάνια απαντώ-.και είναι οι μέρες που δεν με πειράζει που δεν είσαι εδώ. ( από αυτό το τελευταίο που έγραψα κατάλαβα ότι το Σάββατο δεν είναι καθόλου σημαντική μέρα)

Θα μπω σε ένα αστικό , από αυτά τα παλιά , που τρίζουν στις στροφές και τραντάζουν τα σώματα μας σε κάθε φρενάρισμα, με τις περίεργες φάτσες και την απαίσια μυρωδιά. Θα ξεκινήσω χωρίς συγκεκριμένο προορισμό – έτσι λέω πάντα και  στο τέλος κατεβαίνω όταν η άχρωμη φωνή αναγγείλει «Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης» . Μετά θα ξεχαστώ σε πολύχρωμες βιτρίνες και γελαστούς καφέδες.

Μία ακόμη «αλλιώτικη μέρα» θα περάσει..

Καλημέρα.