Είναι εκείνα τα πρωινά του Σεπτεμβρίου …ξυπνάς πολύ νωρίς γιατί δεν αντέχεις τα όνειρα σου και έξω από το παράθυρο ο ουρανός σου υπόσχεται πως θα σου κάνει παρέα και θα είναι μουντός και βροχερός για να ταιριάζετε . Και εσύ με τη σειρά σου φτιάχνεις ζεστό καφέ που επιβάλλεται να πιεις βλέποντας την βροχή , μήπως και ξυπνήσει ο χρόνια κοιμώμενος ρομαντισμός, λες και εγγυήθηκε ποτέ κανείς ότι ο ρομαντισμός ξυπνάει κάνοντας γραφικότητες.
Είναι εκείνα τα μεσημέρια του Σεπτεμβρίου… τρως μπροστά στην τηλεόραση σε μία προσπάθεια αποχαύνωσης και ο ήλιος βγήκε και οι δρόμοι στέγνωσαν γιατί και ο ουρανός ζήλεψε από τους ανθρώπους και σταμάτησε να κρατά υποσχέσεις. Και λες πως ίσως αν κοιμηθείς να περάσει πιο ευχάριστα η ώρα αλλά τελικά συνεχίζεις την αποχαύνωση μπροστά στον υπολογιστή και πίσω από την οθόνη κρύβεις τους μαύρους κύκλους και προβάλλεις έναν λαμπερό ευδιάθετο εαυτό σε φίλους από μακρια.
Είναι εκείνα τα απογεύματα του Σεπτεμβρίου πίνεις καφέ με φίλους , μιλάτε για άλλους , ξεχνάτε τα δικά σας, και ίσως στο άκουσμα ενός αστείου που τώρα δεν θυμάσαι σου βγήκε ένα αληθινό γέλιο-μετά από καιρό.
Είναι και εκείνα τα βράδια…..που δεν σε πιάνει ο ύπνος ,που καπνίζεις μέχρι να τελειώσει το πακέτο και παρατηρείς τον καπνό πως θολώνει το δωμάτιο και εύχεσαι να μπορούσε να ξεθωριάσει και τις αναμνήσεις εκείνες που σου θυμίζουν πως δεν ήταν όλα τα βράδια τόσο δύσκολα και σκοτεινά.
Ηταν κάτι βράδια που τα γέλια μας φώτιζαν το δωμάτιο και η ψυχή μου γέμιζε από την αγκαλιά σου. (και θα ορκιζόμουν ότι αυτό είναι η ευτυχία για την οποία πάντα όλοι μιλάνε)
