Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Η Πελάτισσα

Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα, ίδιο χτένισμα , τα ίδια μαύρα –κλασσικά- γυαλιά. Απαραίτητα αξεσουάρ το πράσινο μπερεδάκι και το μπαστούνι. Επέλεγε το πιο  καταχωνιασμένο τραπέζι με το λιγότερο φως ωστόσο τα γυαλιά της δεν τα αποχωριζόταν.  Αν δεν ήξερες σου έδινε την εντύπωση ότι είναι τυφλή. Ήταν απλά –πολύ- ιδιόρρυθμη.  Έπινε τον καφέ της κάπως περίεργα ,αλλά πάντα η ίδια παραγγελία.  Μου ζητούσε να της βάλω νερό, να το ακουμπήσω σε συγκεκριμένο σημείο του τραπεζιού , να φτιάξω τα μαξιλάρια ..όχι όμως με τρόπο που να με παιδεύει ή να προσβάλλει  , δεν μπορούσε αλλιώς, ήταν και η ίδια εγκλωβισμένη στην ιδιορρυθμία της.
Διάβαζε εφημερίδες – πάντα με τα μαύρα γυαλιά-
Την παρατηρούσα κλεφτά  , την πρώτη φορά από καθαρή ανθρώπινη περιέργεια αλλά στη συνέχεια επειδή μου άρεζε να περιεργάζομαι τα τόσα ασυνήθιστα που είχε πανω  της.. Ερχόταν πάντα νωρίς μετά το καθάρισμα και πριν έρθουν οι υπόλοιποι –βαρετά κανονικοί- πελάτες με τις παρέες και τις φλυαρίες τους. Την κοιτούσα και έπλαθα ιστορίες .. το μυστήριο που την περιέβαλλε φούντωνε τα όργια της φαντασίας μου. Πάντα μου άρεζαν οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να κάνουν παρέα με τον εαυτό τους  και το διατυμπανίζουν συνοδεύοντας τον έξω  για καφέ. (Είναι κάτι που εγώ δεν τολμώ και συνήθως τα πράγματα που δεν τολμούμε και οι άνθρωποι που δεν μπορούμε να πλησιάσουμε είναι που ασκούν την μεγαλύτερη γοητεία πάνω μας- για όλα φταίει η ανθρώπινη φύση μας) - Παρά την μοναχική της παρουσία στο καφέ –ποτέ δεν περίμενε παρέα- φαινόταν ευδιάθετη , «γεμάτη» και στις ιστορίες που έπλαθα για αυτήν , ήταν σίγουρα και «κοσμογυρισμένη».
Άφηνε πάντα το γενναιόδωρο pourboire μέσα στην χαρτοπετσέτα και έφευγε χαιρετώντας με νεύμα του κεφαλιού με μία περιέργως συμπαθητική -υποψία- υπεροψίας, ενώ προσπαθούσε να ισορροπήσει στο μικρό μπαστουνάκι που την βοηθούσε.
Κάποια στιγμή –Φλεβάρης ήταν  σίγουρα- σταμάτησε να έρχεται . Τα Κυριακάτικά πρωινά στο καφέ έγιναν και πάλι μονότονα.
Κάποιοι κακοπροαίρετοι είπαν πως  τάχα άκουσαν ότι «έφυγε» και πως  αιτία ήταν η Χρόνια Μοναξιά από την οποία έπασχε. Φυσικά και δεν τους πίστεψα.  Στην δική μου ιστορία απλά έφυγε για ταξίδια σε πιο ζεστά μέρη..είχαν ήδη αρχίσει τα πρώτα ψιλόχιονα.,

Κυριακή 3 Ιουλίου 2011

Let me put my love into you

Flying on a free flight
Driving all night
With my machinery
'Cause I, I got the power
Any hour
To show the man in me
I got reputations
Blown to pieces
With my artillery
Whoa ho
I'll be guided in
We'll be ridin'
given what you got to me
Don't you struggle
Don't you fight
Don't you worry
'Cause it's your turn tonight
CHORUS:
Let me put my love into you, babe
Let me put my love on the line
Let me put my love into you, babe
Let me cut your cake with my knife
Oh, Like a fever
Burning faster
You spark the fire in me
Crazy feelings
Got me reeling
They got me raising steam
Don't you struggle
Don't you fight
Don't you worry
'Cause it's your turn tonight
Yeah


Κάθε  στιγμή «οφείλει» να έχει το δικό της soundtrack.. Επιλέγεται με βάση την αισθηση που σου άφησε και τον άνθρωπο με τον οποίον την μοιράστηκες…
Σε κάποιες ταιριάζει μια κλασσική μπαλάντα και σε άλλες ένα δυνατό ροκ κομμάτι. Υπάρχουν και πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις αλλά όλοι έχουμε την τάση να ασχολούμαστε με τα άκρα γιατί κανείς δεν θέλει να δει τον εαυτό του ως μέτριο και συνηθισμένο.

Πολλές στιγμές συνθέτουν μία «φάση» που αργότερα αξιολογείται πρόχειρα ως «καλή» ή «κακή», Ο χρόνος έχει μοναδικό ταλέντο στις απλοποιήσεις και στην εξαφάνιση πολύ σημαντικών λεπτομερειών.

Πολλές –κακές και καλές- φάσεις αποτελούν την ζωή μας..

Και πριν παρασυρθώ σε νηπιακές αναλύσεις θέλω με 2 λόγια να σου πω πως αξίζει να προσπαθούμε για την μοναδικότητα των στιγμών μας , δες το ως παιχνίδι μεταξύ του εαυτού σου και του χρόνου. «Θα σου την σκάσω» και πως γουστάρω που οι δικές μας στιγμές δεν χωράνε σε soundtracks και άλλες πεπατημένες..


Καληνύχτα