Θά ῾ρθει μιὰ μέρα
Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια
Ἡ σιωπή μου θὰ λέει: Πόσο εἶσαι ὄμορφη, μὰ δὲ
βρίσκω ἄλλο τρόπο νὰ στὸ πῶ
Θὰ ταξιδέψουμε κάπου, ἔτσι ἀπὸ ἀνία ἢ γιὰ νὰ
ποῦμε πὼς κι ἐμεῖς ταξιδέψαμε.
Ὁ κόσμος ψάχνει σ᾿ ὅλη του τὴ ζωὴ νὰ βρεῖ τουλάχιστο
τὸν ἔρωτα, μὰ δὲν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνὰ πὼς ἡ ζωή μας εἶναι τόσο μικρὴ
ποὺ δὲν ἀξίζει κἂν νὰ τὴν ἀρχίσει κανείς.
Ἀπ᾿ τὴν Ἀθήνα θὰ πάω στὸ Μοντεβίδεο ἴσως καὶ
στὴ Σαγκάη, εἶναι κάτι κι αὐτὸ δὲ μπορεῖς
νὰ τὸ ἀμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ἀτέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ἕνα βράδυ
-ξεχνῶ πάνω σὲ τί- κι εἶναι κρῖμα γιατὶ ἦταν τόσο
μα τόσο ἐνδιαφέρον.
Μιὰ μέρα, ἂς ἤτανε, νὰ φύγω μακριά σου ἀλλὰ κι
ἐκεῖ θά ῾ρθεις καὶ θὰ μὲ ζητήσεις
Δὲ μπορεῖ, Θέ μου, νὰ φύγει κανεὶς μοναχός του.
Μανόλης Αναγνωστάκης
Aν μου έλεγε κάποιος παλιά ότι θα υπήρχαν στη ζωή μου βράδια που θα διάβαζα ποίηση για ψυχαγωγία και όχι ως κάτι το υποχρεωτικό σίγουρα θα τον αμφισβητούσα .. Να όμως που με το internet όλα είναι δυνατά και εύκολα.. Κάπως τυχαία λοιπόν ανακάλυψα και τον Μανόλη Αναγνωστάκη..μου άρεσε! το μοιράζομαι λοιπόν σε αυτόν τον ταπεινό διαδικτυακό τόπο γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί τυχαία να αποκτήσει κάποιος περαστικός αναγνώστης το ερέθισμα να το ψάξει λίγο παραπάνω και αυτός με την ποίηση.
Κάθε ποίημα που σε αγγίζει ξεκλειδώνει έναν κόσμο που ήδη υπάρχει μέσα σου..
"Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε
Θὰ καθόμαστε ἀπέναντι καὶ θὰ κοιταζόμαστε στὰ μάτια"
Όταν θα μας τελειώσουν οι λέξεις για πάντα ..θύμησου να φύγεις αθόρυβα και ανώδυνα..Σου υπόσχομαι πως θα κοιτάω αλλού..
