Roisin Murphy

“When I think that I’m over you, I’m Overpowered”

H Roisin Murphy γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου του 1973 στο Arklow, County Wicklow της Ιρλανδίας από ρουμανική καθολική οικογένεια. Στα 12 μετακομίζει με την οικογένεια της  στο Ηνωμένο Βασίλειο και συγκεκριμένα στο Manchester όπου δέχεται  τα πρώτα ερεθίσματα της μόδας των 60’s. Έπειτα από τρία χρόνια οικογενειακής διαμονής ,οι γονείς της  χωρίζουν και επιστρέφουν στην Ιρλανδία. Η Roisin πιστεύοντας ότι η μητέρα της δεν είχε την δύναμη να την μεγαλώσει επιμένει να μείνει μόνη της πίσω στο Μανστεστερ.  Μένει ένα χρόνο με την καλύτερη της φίλη μέχρι να καταφέρει, μέσω στεγαστικού επιδόματος , να μείνει τελείως μόνη της. Τα σχολικά της χρόνια δεν ήταν τα καλύτερα ωστόσο στα 17 τελειώνει το σχολείο και αποφασίζει να φοιτήσει σε σχολή καλών τεχνών.  Μετακομίζει στο Sheffield όπου αρχίζει να γίνεται θαμώνας των nightclubs. Σε ένα από αυτά τα clubs και συγκεκριμένα στο «trash»  είναι που έρχεται σε επαφή με τα σχέδια  της εκκεντρικής σχεδιάστριας Vivienne Westwood και έκτοτε γίνεται μεγάλη θαυμάστρια της.

Σταθμός στην πορεία της είναι οι Moloko , το electronic -pop συγκρότημα που δημιούργησε μαζί με τον Mark Brydon.  Η Roisin γνώρισε τον Mark το 1994 σε ένα πάρτι.  Τον πλησίασε ρωτώντας τον αν του αρέσει η στενή της ζακέτα και έτσι του προξένησε το ενδιαφέρον. Την κάλεσε για οντισιόν στo στούντιο του και εντυπωσιάστηκε από την θεατρικότητα και την χροιά της φωνής της. Μαζί δημιούργησαν τους Moloko και το πρώτο τους άλμπουμ είχε τίτλο  «Do You Like My Tight Sweater?» εμφανώς εμπνευσμένο από την πρώτη τους συνάντηση. Οι δυο τους εκτός από το μικρόφωνο μοιράστηκαν και ένα ρομαντικό ειδύλλιο. Χώρισαν το 2003 ,ωστόσο συμβατικά συνέχισαν την κοινή τους μουσική πορεία.

Δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση για την διάλυση του συγκροτήματος  αλλά σταδιακά ο Brydon άρχισε να απέχει από την προώθηση των άλμπουμ και η Murphy  έκανε διάφορες νύξεις σε συνεντεύξεις της. Έτσι τον Ιούνιο του 2005 κυκλοφόρησε και το πρώτο σόλο άλμπουμ της με τίτλο “Ruby Blue. Το άλμπουμ αποτελούσε μίξη ηλεκτρονικής μουσικής –για την οποία ήταν γνωστοί οι Moloko –με  jazz και pop ήχους. Παρόλο που το άλμπουμ αποτέλεσε εμπορική αποτυχία, έλαβε πάρα πολύ καλές κριτικές από ανθρώπους του χώρου.

Το 2007 ακολουθεί και το δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ από την ΕΜI με τίτλο “Overpowered”.  Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους συμπεριλαμβάνεται στους υποψήφιους για τα MTV Europe Music Award for Best Inter Act, ωστόσο δεν καταφέρνει να περάσει  στις τελικές υποψηφιότητες.

Σχετικά με την κυκλοφορία τρίτου ολοκληρωμένου άλμπουμ η Murphy δήλωσε τον Ιανουάριο του 2010 σε συνέντευξη της στο περιοδικό  “Entertainment  Weekly “ : “Πρώτα απ 'όλα, δεν έχω ηχογραφήσει ένα νέο άλμπουμ. Έχω ηχογραφήσει πολλά τραγούδια, αλλά δεν έχω προγραμματίσει κάτι άλλο πέραν από την απλή κυκλοφορία των τραγουδιών εκεί έξω , επιτρέποντας τα να έχουν τη «δική τους ζωή», και να δούμε πώς η μουσική ζει μόνη της, χωρίς τα βίντεο, χωρίς μεγάλη προβολή.”

Τα πρόσφατα νέα της Roisin περιλαμβάνουν τη συνεργασία με τον Ολλανδό  DJ Mason στο κομμάτι "Boadicea", το οποίο κυκλοφόρησε με τη μορφή single στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ στις 21 Μαρτίου του 2011 . Επίσης, ένα ντουέτο με τον Tony Christie που περιλαμβάνεται στο καινούργιο του άλμπουμ «Now's The Time».  Επίσης με δήλωση της στο ΧΟΧΟ magazıne ανέφερε ότι δουλεύει πάνω σε μία καινούργια μουσική και ότι είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον. Πρόσθεσε επίσης ότι η νέα της μουσική έρχεται από ένα «βαθύτερο μέρος» από ότι το τελευταίο της άλμπουμ “Overpowered”.

Όσον αφορά την προσωπική της ζωή , η Roisin Murphy διατηρεί  σχέση με τον καλλιτέχνη Simon Henwood και στις 15 Δεκεμβρίου του2009 οι δυο τους έγιναν περήφανοι γονείς καθώς απέκτησαν μία κόρη την οποία ονόμασαν Clodagh.

Singles:

·         (2005)  If we’re in love , Sow Into You

·         (2007)  Overpowered, Let Me Now

·         (2008)  You Know Me Better, Movie Star/ Slave to Love

·         (2009)  Orally Fixated

·         (2010)  Momma’s Place

 όπως δημοσιεύτηκε στο www.onmagazine.gr

To Facebook και εμείς.

Οι αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του Facebook, όταν αυτές συμβαίνουν, γίνονται πρώτη είδηση παγκοσμίως. Μπορεί, όπως είναι επόμενο, στη χώρα μας να μας ενδιαφέρει τι θα γίνει με την τρόικα και την κυβέρνηση, αλλά μπορεί να μην έχετε αντιληφθεί ότι το εν λόγω κοινωνικό δίκτυο αφορά περίπου ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους, από τους οποίους το 90% είναι κάτι παραπάνω από ενεργοί. Ελληνικά μιλάνε περίπου 3,5 εκατομμύρια χρήστες.

Όσο και να κάνει θραύση το «εξισωτικό» Τwitter ή να συζητιούνται το tumblr και το instagram, το Facebook είναι μακράν το πιο επιδραστικό κοινωνικό δίκτυο των ημερών μας. Αυτό δεν το δείχνει μόνο η δημοτικότητά του αλλά και η σταθερότητά του. Όποιος αντίπαλος και να έχει βρεθεί απέναντί του, δεν έχει καταφέρει τίποτα περισσότερο από κάποιες μέρες δημοσιότητας. Έχει κανείς Diaspora; Ποιος θυμάται σήμερα το Google Plus;

Όσο αφορά τις νέες αλλαγές, πέραν του ότι έφεραν στο «μαγαζί» τους περίφημους κύκλους φίλων του Google Plus, κάπως καμουφλαρισμένους, ξανα-διέλυσαν το chat και το message (όλα αποθηκεύονται) και άλλαξαν τα φώτα στο timeline. Eκεί είναι και η μεγάλη διαφορά. Δημιουργώντας ο Ζούκερμπεργκ το Lifetime, όπου θα ταξινομήσει χρονολογικά όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής του κάθε χρήστη, επεμβαίνει για πρώτη φορά και σε τόσο μεγάλο βαθμό στο προφίλ των χρηστών. Μέχρι τώρα αμφισβητούσε μόνο την έννοια της ιδιωτικότητας και το έκανε ορθά. «Πρέπει να αναλύσουμε και πάλι τα όρια των προσωπικών δεδομένων, τη στιγμή που εκατομμύρια χρήστες τα εκθέτουν με τόση ευκολία», έχει δηλώσει, μέσες άκρες, κατά καιρούς. Αλλά μέχρι τώρα δινόταν λανθασμένα η εντύπωση πως το προφίλ είναι κάτι που ανήκει στον χρήστη και αυτός το κάνει ό,τι θέλει. Ο mr Facebook, με τη νέα του κίνηση, ξεκαθαρίζει κάτι που το αναφέρει και στους όρους χρήσης.

Ό,τι κάνετε μέσα στο Facebook τού ανήκει και το διαχειρίζεται όπως επιθυμεί αυτός. Ξεθάβει και χρησιμοποιεί τις φωτογραφίες μας όπως θέλει, πουλά την καταναλωτική μας κίνηση κι εκμεταλλεύεται το προφίλ μας. Με τη συγκατάθεσή μας,πάντα.

Δεν είμαι κινδυνολάγνος, ούτε θα σβήσω τον λογαριασμό που έχω στο Facebook. Απλώς, μπορεί ν’ αρχίσω να σκέφτομαι λίγο παραπάνω τι θα προσφέρω και τι όχι σε μια εταιρεία που σε λίγο καιρό θα ελέγχει τη συμπεριφορά και την καθημερινότητα ολόκληρου του πλανήτη.

Του Σταύρου Διοσκουρίδη. Πηγή: www.lifo.gr

Άτιτλο

Είναι εκείνα τα πρωινά του Σεπτεμβρίου …ξυπνάς πολύ νωρίς γιατί δεν αντέχεις τα όνειρα σου και έξω από το παράθυρο ο ουρανός σου υπόσχεται πως θα σου κάνει παρέα και θα είναι μουντός και βροχερός  για να ταιριάζετε . Και εσύ με τη σειρά σου φτιάχνεις ζεστό καφέ που επιβάλλεται να πιεις  βλέποντας την βροχή , μήπως και ξυπνήσει ο χρόνια κοιμώμενος ρομαντισμός, λες και εγγυήθηκε ποτέ κανείς ότι ο ρομαντισμός ξυπνάει κάνοντας γραφικότητες.

Είναι εκείνα τα μεσημέρια του Σεπτεμβρίου… τρως μπροστά στην τηλεόραση σε μία προσπάθεια αποχαύνωσης και ο ήλιος βγήκε και οι δρόμοι στέγνωσαν γιατί και ο ουρανός ζήλεψε από τους ανθρώπους και σταμάτησε να κρατά υποσχέσεις.  Και λες πως ίσως αν κοιμηθείς να περάσει πιο ευχάριστα η ώρα αλλά τελικά συνεχίζεις την αποχαύνωση μπροστά στον υπολογιστή και πίσω από την οθόνη κρύβεις τους μαύρους κύκλους και προβάλλεις έναν λαμπερό ευδιάθετο εαυτό σε φίλους από μακρια. 

Είναι εκείνα τα απογεύματα του Σεπτεμβρίου πίνεις καφέ με φίλους , μιλάτε για άλλους , ξεχνάτε τα δικά σας, και ίσως στο άκουσμα ενός αστείου που τώρα δεν θυμάσαι σου βγήκε ένα αληθινό γέλιο-μετά από καιρό.

Είναι και εκείνα τα βράδια…..που δεν σε πιάνει ο ύπνος ,που  καπνίζεις  μέχρι να τελειώσει το πακέτο και παρατηρείς τον καπνό πως θολώνει το δωμάτιο και εύχεσαι να  μπορούσε να ξεθωριάσει και τις αναμνήσεις εκείνες που σου θυμίζουν πως δεν ήταν όλα τα βράδια τόσο δύσκολα  και σκοτεινά.

Ηταν κάτι βράδια που τα γέλια μας φώτιζαν το δωμάτιο και η ψυχή μου γέμιζε από την αγκαλιά σου. (και θα ορκιζόμουν ότι αυτό είναι η ευτυχία για την οποία πάντα όλοι μιλάνε)

Η Πελάτισσα

Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα, ίδιο χτένισμα , τα ίδια μαύρα –κλασσικά- γυαλιά. Απαραίτητα αξεσουάρ το πράσινο μπερεδάκι και το μπαστούνι. Επέλεγε το πιο  καταχωνιασμένο τραπέζι με το λιγότερο φως ωστόσο τα γυαλιά της δεν τα αποχωριζόταν.  Αν δεν ήξερες σου έδινε την εντύπωση ότι είναι τυφλή. Ήταν απλά –πολύ- ιδιόρρυθμη.  Έπινε τον καφέ της κάπως περίεργα ,αλλά πάντα η ίδια παραγγελία.  Μου ζητούσε να της βάλω νερό, να το ακουμπήσω σε συγκεκριμένο σημείο του τραπεζιού , να φτιάξω τα μαξιλάρια ..όχι όμως με τρόπο που να με παιδεύει ή να προσβάλλει  , δεν μπορούσε αλλιώς, ήταν και η ίδια εγκλωβισμένη στην ιδιορρυθμία της.

Διάβαζε εφημερίδες – πάντα με τα μαύρα γυαλιά-

Την παρατηρούσα κλεφτά  , την πρώτη φορά από καθαρή ανθρώπινη περιέργεια αλλά στη συνέχεια επειδή μου άρεζε να περιεργάζομαι τα τόσα ασυνήθιστα που είχε πανω  της.. Ερχόταν πάντα νωρίς μετά το καθάρισμα και πριν έρθουν οι υπόλοιποι –βαρετά κανονικοί- πελάτες με τις παρέες και τις φλυαρίες τους. Την κοιτούσα και έπλαθα ιστορίες .. το μυστήριο που την περιέβαλλε φούντωνε τα όργια της φαντασίας μου. Πάντα μου άρεζαν οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να κάνουν παρέα με τον εαυτό τους  και το διατυμπανίζουν συνοδεύοντας τον έξω  για καφέ. (Είναι κάτι που εγώ δεν τολμώ και συνήθως τα πράγματα που δεν τολμούμε και οι άνθρωποι που δεν μπορούμε να πλησιάσουμε είναι που ασκούν την μεγαλύτερη γοητεία πάνω μας- για όλα φταίει η ανθρώπινη φύση μας) - Παρά την μοναχική της παρουσία στο καφέ –ποτέ δεν περίμενε παρέα- φαινόταν ευδιάθετη , «γεμάτη» και στις ιστορίες που έπλαθα για αυτήν , ήταν σίγουρα και «κοσμογυρισμένη».

Άφηνε πάντα το γενναιόδωρο pourboire μέσα στην χαρτοπετσέτα και έφευγε χαιρετώντας με νεύμα του κεφαλιού με μία περιέργως συμπαθητική -υποψία- υπεροψίας, ενώ προσπαθούσε να ισορροπήσει στο μικρό μπαστουνάκι που την βοηθούσε.

Κάποια στιγμή –Φλεβάρης ήταν  σίγουρα- σταμάτησε να έρχεται . Τα Κυριακάτικά πρωινά στο καφέ έγιναν και πάλι μονότονα.

Κάποιοι κακοπροαίρετοι είπαν πως  τάχα άκουσαν ότι «έφυγε» και πως  αιτία ήταν η Χρόνια Μοναξιά από την οποία έπασχε. Φυσικά και δεν τους πίστεψα.  Στην δική μου ιστορία απλά έφυγε για ταξίδια σε πιο ζεστά μέρη..είχαν ήδη αρχίσει τα πρώτα ψιλόχιονα.,

Let me put my love into you

Flying on a free flight
Driving all night
With my machinery
'Cause I, I got the power
Any hour
To show the man in me
I got reputations
Blown to pieces
With my artillery
Whoa ho
I'll be guided in
We'll be ridin'
given what you got to me
Don't you struggle
Don't you fight
Don't you worry
'Cause it's your turn tonight
CHORUS:
Let me put my love into you, babe
Let me put my love on the line
Let me put my love into you, babe
Let me cut your cake with my knife
Oh, Like a fever
Burning faster
You spark the fire in me
Crazy feelings
Got me reeling
They got me raising steam
Don't you struggle
Don't you fight
Don't you worry
'Cause it's your turn tonight
Yeah

Κάθε  στιγμή «οφείλει» να έχει το δικό της soundtrack.. Επιλέγεται με βάση την αισθηση που σου άφησε και τον άνθρωπο με τον οποίον την μοιράστηκες…

Σε κάποιες ταιριάζει μια κλασσική μπαλάντα και σε άλλες ένα δυνατό ροκ κομμάτι. Υπάρχουν και πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις αλλά όλοι έχουμε την τάση να ασχολούμαστε με τα άκρα γιατί κανείς δεν θέλει να δει τον εαυτό του ως μέτριο και συνηθισμένο.

Πολλές στιγμές συνθέτουν μία «φάση» που αργότερα αξιολογείται πρόχειρα ως «καλή» ή «κακή», Ο χρόνος έχει μοναδικό ταλέντο στις απλοποιήσεις και στην εξαφάνιση πολύ σημαντικών λεπτομερειών.

Πολλές –κακές και καλές- φάσεις αποτελούν την ζωή μας..

Και πριν παρασυρθώ σε νηπιακές αναλύσεις θέλω με 2 λόγια να σου πω πως αξίζει να προσπαθούμε για την μοναδικότητα των στιγμών μας , δες το ως παιχνίδι μεταξύ του εαυτού σου και του χρόνου. «Θα σου την σκάσω» και πως γουστάρω που οι δικές μας στιγμές δεν χωράνε σε soundtracks και άλλες πεπατημένες..

Καληνύχτα